Dziś razem z Zukym przyjechaliśmy do Metz bez większych oczekiwań – i już po kilku krokach zrozumiałem, że czeka nas coś wyjątkowego. Spacerując po starówce stanęliśmy wśród zabytków i fasad, które dosłownie odebrały mi mowę. Planowałem wyruszyć dalej już jutro rano, ale teraz zastanawiam się, czy nie zostać w Metz na dłużej.

Wąskie uliczki mają swój niepowtarzalny urok. W pewnej chwili miałem wrażenie, że zaraz d’Artagnan wyskoczy z okna i razem ze swoimi muszkieterami pobiegnie przez zaułki. Zuky maszerował ciekawie obok, węszył przy każdym rogu i spoglądał na mnie tak, jakby chciał powiedzieć: „Tu naprawdę jest co odkrywać”.

Szczególnie mocno zrobiła na mnie wrażenie katedra Świętego Szczepana. Już z zewnątrz imponuje swoimi rozmiarami, a choć nie mogłem wejść do środka z Zukym, długo stałem przed gotyckimi wieżami. Nad brzegiem Mozeli znaleźliśmy spokojne miejsce, gdzie zatrzymaliśmy się, by podziwiać odbicia domów w wodzie.

Zupełnie inny, ale równie fascynujący kontrast stanowi Centre Pompidou-Metz. Nowoczesny budynek na tle historycznej scenerii pokazuje, że miasto żyje nie tylko przeszłością, ale śmiało patrzy w teraźniejszość.

Tyle wrażeń naraz, że robienie zdjęć czy nagrywanie filmów wydawało się prawie niemożliwe – chciałem wszystko chłonąć własnymi oczami. Metz to miasto, które nie tylko się ogląda, ale które trzeba przeżyć.

Rainer Schmitz