Guadalest: kilometr pieszo do wioski w chmurach

Są miejsca, które trzeba najpierw zasłużyć pieszo, zanim naprawdę je zobaczysz, a Guadalest jest jednym z nich. Mieliśmy szczęście, że udało nam się jeszcze zdobyć miejsce parkingowe dla kampera w sąsiedniej miejscowości — najwyraźniej nie było to oczywiste w ten weekend — i stamtąd przeszliśmy dobry kilometr pieszo, Zuky i Mandy na przodzie, wzdłuż drogi, pod górę, w upale południa, aż skała z zamkiem pojawiła się po raz pierwszy między drzewami. 

Pełno, ale i tak warto

Trzeba być szczerym: Guadalest jest przepełnione. To jedna z najczęściej odwiedzanych wiosek w Hiszpanii i widać to na każdym kroku — autokary turystyczne na okolicznych parkingach, sklepy z pamiątkami wpychające się w każdą ostatnią uliczkę i więcej ludzi na kilkuset metrach głównej ulicy niż samo miasteczko ma mieszkańców. A jednak, trzeba to równie szczerze powiedzieć: warto. Niektóre miejsca są tak popularne, bo naprawdę mają coś do zaoferowania, a nie tylko dlatego, że są na liście.

Zuky i Mandy nie przeszkadzał zgiełk, wręcz przeciwnie — rzadko mają okazję powąchać tyle nowych nóg. 

Przez skałę

Wejście do starego miasta jest samo w sobie małą sensacją: tunel wyciosany bezpośrednio w skale, Portal de San José, przez który trzeba przejść, aby dostać się na wąski grzbiet, na którym leży właściwy Guadalest. Z przodu zwykła droga, z tyłu inny świat — wąskie uliczki na grzbiecie skalnym ledwo szersze niż kilka domów, z doliną opadającą stromo po obu stronach.

Na górze góruje Castillo de San José, to co pozostało z zamku, który stał tu już za czasów Maurów, na długo przed tym, jak Jaume I zdobył go w 1245 roku w trakcie rekonkwisty. Niewiele z oryginalnej zabudowy pozostało — trzęsienie ziemi z 1644 roku zniszczyło ją w dużej części — ale właśnie to sprawia, że miejsce robi wrażenie: ruina, która nie musi się ukrywać, bo skała sama w sobie jest właściwą twierdzą.

Turkusowy zbiornik wodny

Widok z góry jest powodem, dla którego akceptuje się zgiełk. Głęboko na dole leży zbiornik wodny Guadalest, woda o turkusowym kolorze, która wydaje się niemal sztuczna, oprawiona gołymi grzbietami górskimi. Sam zbiornik ma mniej niż sto lat — powstał w latach 60. XX wieku i wtedy zatopił część dawnej doliny — ale stąd z góry wygląda, jakby zawsze tam należał, jakby skała i woda wymyśliły to razem.

Staliśmy tam przez chwilę po prostu przy murze, patrząc na turkus i grupy turystów wokół nas, i w pewnym momencie zgiełk przestaje przeszkadzać, bo widok jest większy niż wszyscy ludzie, którzy się nim dzielą. 

Droga powrotna

Pod koniec popołudnia przeszliśmy ten sam kilometr z powrotem, tym razem w dół, łatwiej, z dwoma zmęczonymi psami, które bez mrugnięcia okiem zamieniły zgiełk na górze na spokój sąsiedniej wioski. Czasem właśnie taki rytm jest odpowiedni na weekend: miejsce, które dzieli się z ludźmi, i miejsce ucieczki tuż obok, które jest całkowicie twoje.

Rainer Schmitz

Praktyczne wskazówki dla kampera i psów

• Miejsca parkingowe bezpośrednio w Guadalest szybko się zapełniają w weekendy; w sąsiednich miejscowościach wzdłuż CV-70 znajdują się bardziej niezawodne miejsca postojowe, ale z trochę większym spacerem.

• Dostęp do starego miasta prowadzi przez wąski tunel skalny; z psami na smyczy jest to bez problemu, ale przy dużym natężeniu ruchu trzeba zaplanować trochę cierpliwości.

• Castillo de San José i punkty widokowe są ogólnodostępne i przyjazne psom; nie dotyczy to wszystkich małych muzeów w mieście (miniatury, tortury, lalki) — wcześniej zapytać.

• W tygodniu rano jest zdecydowanie mniej ludzi niż w weekendy lub w południe latem.

• Zabierz wodę dla psów — na ścieżce pieszej między sąsiednią miejscowością a Guadalest jest niewiele cienia ani miejsc do picia.