Vandaag zijn Zuky en ik in Metz aangekomen, zonder grote verwachtingen – en al na een paar stappen besefte ik dat ons hier iets bijzonders te wachten stond. Tijdens onze wandeling door de oude stad stonden we ineens tussen monumenten en gevels die me letterlijk sprakeloos maakten. Ik had gepland om morgenochtend weer verder te reizen, maar nu twijfel ik of ik niet toch wat langer in Metz moet blijven.

De smalle straatjes hebben een heel eigen charme. Op een bepaald moment leek het alsof d’Artagnan elk moment uit een raam zou springen, gevolgd door zijn musketiervrienden. Zuky liep nieuwsgierig naast me, snuffelde in elke hoek en keek me af en toe aan alsof hij wilde zeggen: “Hier valt echt veel te ontdekken.”

Bijzonder onder de indruk was ik van de kathedraal Saint-Étienne. Alleen al van buiten is zij enorm, en hoewel ik met Zuky niet naar binnen kon, bleef ik lang voor de gotische torens staan. Aan de oever van de Moezel vonden we een rustige plek waar we bleven zitten en de weerspiegeling van de huizen in het water bewonderden.

Een totaal ander, maar net zo fascinerend contrast vormt het Centre Pompidou-Metz. Dit moderne gebouw midden in een historische omgeving laat zien dat de stad niet alleen in het verleden leeft, maar ook vol vertrouwen naar het heden kijkt.

Zoveel indrukken tegelijk maakten het bijna onmogelijk om foto’s of video’s te maken – ik wilde alles gewoon met eigen ogen opnemen. Metz is een stad die je niet alleen moet zien, maar die je moet beleven.

Rainer Schmitz