Agost: Pottenbakkersstraat, gesloten deuren, lekker eten

Agost is geen plek die je overspoelt met bezienswaardigheden. We waren er maar een paar uur, en ik zeg het meteen: er is niet veel te zien. Maar het is fijn om het gezien te hebben, net zoals je soms graag een persoon ontmoet die niet met iets bijzonders uitpakt en juist daarom in je geheugen blijft hangen.

De straat van de pottenbakkers

Agost is al eeuwenlang een pottenbakkersplaats. De klei uit de omgeving, de ovens, de eenvoudige kruiken en waterkruiken die hier worden gemaakt en waarin het water koel blijft door het poreuze materiaal: het ambacht gaat ver terug, waarschijnlijk tot de tijd van de Moren, en het heeft het dorp zijn naam in de hele regio gegeven. Langs een straat staan de werkplaatsen en verkoopruimtes van de pottenbakkers, en daar gingen we als eerste naartoe.

Helaas was alles gesloten. De rolluiken naar beneden, de deuren dicht, geen pottenbakker aan de draaischijf om te observeren. We liepen toch de straat af, keken door de ramen naar de schappen vol kruiken en kommen en stelden ons voor hoe het hier eruitziet als de winkels open zijn. Dat was jammer, maar het had ook iets: een stille straat waar je de plek voor jezelf hebt zonder drukte. Zuky en Mandy maakten langs de muren hun eigen interpretatie.

Het arbeidersgasthuis

Het echte hoogtepunt kwam toen rond het middaguur. We stopten bij een eenvoudig gasthuis, meer bedoeld voor de arbeiders uit de omgeving dan voor reizigers: formicatafels, een tv in de hoek, het menu aan de muur in plaats van op papier. Precies het soort plek waar je zelden slecht eet.

En het was superlekker. Vers, hartig, eerlijk bereid, in porties die bedoeld zijn om iemand na een lange werkdag ’s ochtends vol te krijgen. Ik mocht zelfs met de honden naar binnen en in een hoekje gaan zitten, zonder discussie, zonder scheve blikken. De eigenaar heeft zelf een hond, een zwarte die op Mandy lijkt, alleen dan zwart, en de twee bekeken elkaar met de korte, nieuwsgierige interesse die honden voor elkaar hebben. Zulke ontmoetingen maken een korte stop tot een herinnering.

Verder

Daarna reden we verder. Een paar uur, niet meer, en toch blijft er van Agost meer hangen dan je bij een plaats zonder grote namen zou verwachten: de gesloten pottenbakkerswerkplaatsen, de rust, het bord met het lekkere eten en de zwarte hond bij de deur. Soms is dat helemaal genoeg.

Rainer Schmitz

Handige tips voor camper en honden

• De pottenbakkerswerkplaatsen hebben onregelmatige openingstijden, vaak gesloten in het weekend, op feestdagen en tijdens de siësta. Bel van tevoren of vraag bij het gemeentehuis als u de werkplaatsen wilt bezoeken.

• De plaats is klein en is in een paar uur te voet te verkennen, ook met honden.

• Eenvoudige gasthuizen in het dorp zijn vaak hondvriendelijker dan verwacht, het beste is vriendelijk te vragen; een plekje in een hoek wordt meestal graag aangeboden.

• Wie keramiek wil kopen, moet geluk hebben om tijdens de openingstijden te komen; doordeweeks ’s ochtends is de kans het grootst.

• Agost ligt dicht bij Alicante en is goed geschikt als korte tussenstop op de weg naar het binnenland.