Guadalest: Een kilometer te voet naar het wolkendorp

Er zijn plaatsen die je eerst te voet moet verdienen voordat je ze echt ziet, en Guadalest is zo'n plaats. We hadden geluk dat we nog een parkeerplaats voor de camper in het naburige dorp konden bemachtigen — blijkbaar niet vanzelfsprekend dit weekend — en liepen vanaf daar de goede kilometer te voet, Zuky en Mandy voorop, langs de weg, omhoog, in de middaghitte, totdat de rots met het kasteel voor het eerst tussen de bomen opdook. 

Druk, maar het is het waard

Je moet eerlijk zijn: Guadalest is overvol. Het is een van de meest bezochte dorpen van Spanje, en dat merk je op elke hoek — touringcars op de parkeerplaatsen in de omgeving, souvenirwinkels die zich in elk steegje verdringen, en meer mensen op de paar honderd meter hoofdstraat dan het dorp zelf inwoners heeft. En toch, dat moet je ook eerlijk zeggen: het is het waard. Sommige plekken zijn zo populair omdat ze echt iets te bieden hebben, niet alleen omdat ze op een lijst staan.

Zuky en Mandy hadden weinig last van de drukte, eerder het tegenovergestelde — zo veel nieuwe benen om te besnuffelen krijgen ze zelden aangeboden. 

Door de rots

De ingang van de oude stad is op zichzelf al een kleine sensatie: een tunnel, direct door de rots gehouwen, de Portal de San José, waar je doorheen moet om op de smalle richel te komen waar het echte Guadalest ligt. Vooraf een gewone weg, erachter een andere wereld — smalle steegjes op een rotskam, nauwelijks breder dan een paar huizen, met het dal aan beide zijden steil omlaag vallend.

Bovenop torent het Castillo de San José, wat over is van het kasteel dat hier al stond ten tijde van de Moren, lang voordat Jaume I het in 1245 tijdens de Reconquista innam. Veel van de oorspronkelijke aanleg staat er niet meer — een aardbeving heeft het in 1644 grotendeels verwoest —, maar juist dat maakt de plek indrukwekkend: een ruïne die zich niet hoeft te verstoppen omdat de rots zelf al het eigenlijke fort is.

Het turquoise stuwmeer

Het uitzicht van boven is de reden waarom je de drukte accepteert. Diep beneden ligt het stuwmeer van Guadalest, een water in een turquoise kleur die bijna kunstmatig lijkt, omlijst door kale bergruggen. Het stuwmeer zelf is nog geen honderd jaar oud — het werd in de jaren zestig aangelegd en overstroomde toen een deel van het oude dal —, maar van hierboven lijkt het alsof het er altijd al hoorde, alsof rots en water het samen zo hadden bedacht.

We stonden een tijdje gewoon daar, bij de muur, kijkend naar het turquoise en de reisgroepen om ons heen, en op een gegeven moment stoort de drukte je niet meer, omdat het uitzicht groter is dan alle mensen die het met je delen. 

De terugweg

In de late namiddag liepen we dezelfde kilometer terug, deze keer bergafwaarts, makkelijker, met twee uitgeputte honden die de drukte bovenin hadden ingewisseld voor de rust van het naburige dorp zonder met de oog te knipperen. Soms is dat precies het juiste ritme voor een weekend: een plek die je met mensen deelt, en een toevluchtsoord ernaast dat helemaal van jou is.

Rainer Schmitz

Praktisch voor camper en honden

• Parkeerplaatsen direct in Guadalest zijn in het weekend snel vol; in de naburige dorpen langs de CV-70 zijn betrouwbaardere parkeerplekken te vinden, maar met wat loopafstand.

• De toegang tot de oude stad loopt door een smalle rotsentunnel; met honden aan de lijn is dit prima te doen, maar bij veel drukte moet je wat geduld meenemen.

• Het Castillo de San José en de uitkijkpunten zijn vrij toegankelijk en hondvriendelijk; dat geldt niet overal voor de kleine musea in het dorp (miniaturen, foltering, poppen) — vooraf informeren.

• Doordeweeks 's ochtends is het duidelijk rustiger dan in het weekend of 's middags in de zomer.

• Neem water mee voor de honden — op het voetpad tussen het naburige dorp en Guadalest is weinig schaduw of drinkgelegenheid.